Różnice w użyciu parecer i parecerse

Dziś słówka: "parecer" i "parecerse a". Jakie mają znaczenie i jak je używać? W temacie różnice w użyciu parecer i parecerse. 

Hiszpański jest pełen subtelnych różnic, które mogą być trudne do zrozumienia dla osób uczących się tego języka. Dziś przyjrzymy się dwóm słowom: "parecer" i "parecerse a", które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się podobne, ale mają różne znaczenia i zastosowania.

Czasownik parecer i czasownik z zaimkiem zwrotnym parecerse, choć brzmią tak samo, mają znaczenia zupełnie z sobą niezwiązane. I tak: parecer znaczy – wydawać się natomiast  parecerse (a alguien) – przypominać/ być podobnym (do kogoś).

✅ Czasownik parecer używany bez zaimka zwrotnego za to z zaimkiem dopełnienia dalszego (komu? czemu?), używany jest podobnie do czasownika gustar i służy do wypowiadania się na temat wrażenia, które wywołuje ktoś lub coś:

Tabela czasów

Czasy w języku hiszpańskim:

_________________________________

Por i para - hiszpańskie przyimki

W tej lekcji zajmiemy się pytaniem, kiedy użyjemy hiszpańskie przyimki  para, a kiedy por? To pytanie, które pojawia się w głowie niejednego uczącego się języka hiszpańskiego. Z pozoru dwa podobne do siebie słówka, ale jak to bywa z pozorami - mylą! 

Przyimków para i por używa się w zupełnie innych sytuacjach i kontekstach. 

Ta lekcja pokaże nam, jak je rozróżnić i jak sprawnie nimi żonglować. ¡Venga! 

Nie odkładaj nauki języka para mañana! 

Zaczniemy od przyimka para. 

PARA -  użycie:

Cel

Para służy do mówienia o celu. W tym przypadku najłatwiej przetłumaczyć ten przyimek jako “żeby”, jednak, zależnie od kontekstu, polskie tłumaczenie może się zmieniać. Aby łatwo zapamiętać ten kontekst użycia para, przypomnijmy sobie słowa piosenki La Bamba zespołu Los Lobos: 

Czasy przeszłe w pigułce

W tej lekcji poznamy w skrócie zasady tworzenia i zastosowanie trzech czasów przeszłych w języku hiszpańskim: Pretérito perfecto,  indefinido  i imperfecto.

Preterito perfecto składa się z czasownika haber, który odmienia się przez osoby oraz imiesłowu, użytego w odpowiedniej formie (participio pasado).