hiszpańskie | polskie określenie
artículo | rodzajnik
artículo definido / determinado | rodzajnik określony (el, los, la las)
artículo indefinido / indeterminado | rodzajnik nieokreślony (un, unos, una, unas)
artículo neutro | rodzajnik nijaki (lo) z przymiotnikami lo bueno - dobro
nombre sustantivo | rzeczownik
sustantivo | rzeczownik
verbo | czasownik
adjetivo | przymiotnik (adjetivar - tworzyć przymiotnik)
adjetivo de nacionalidad | przymiotniki narodowości
adverbio | przysłówek
pronombre | zaimek
reflexivo | zaimek zwrotny
pronombre posesivo | zaimek dzierżawczy
pronombre reflexivo | zaimek zwrotny
pronombre indefinido | zaimek nieokreślony
pronombre demostrativo | zaimek wskazujący
pronombre personal | zaimek osobowy
pronombre neutro | zaimek nijaki
preposición | przyimek (a, de, en, con, sin, por, para, desde, hasta, hacia, etc.)
preposición de lugar | przyimek miejsca
conjunción | spójnik (y, o, pero) słowo łączące
infinitivo | bezokolicznik (forma nieosobowa czasownika -ar, -er, -ir)
participio | imiesłów bierny (przymiotnikowy construido zbudowany)
gerundio | imiesłów czynny (przymiotnikowy cantando śpiewający; przysłówkowy śpiewając)
complemento | dopełnienie
complemento directo | dopełnienie bliższe (występuje w bierniku kogo - veo un libro /a un hermano)
complemento indirecto | dopełnienie dalsze (występuje w celowniku komu z przyimkiem a lub para, np. doy un libro a María)
comparativo | stopień wyższy
superlativo | stopień najwyższy
singular | liczba pojedyncza
plural | liczba mnoga
género | rodzaj (są dwa rodzaje rzeczowników)
género masculino | rodzaj męski
género femenino | rodzaj żeński
número | liczba, liczebnik
número cardinal | liczebnik główny
número ordinal | liczebnik porządkowy
modo | tryb
indicativo | tryb oznajmujący
condicional | tryb warunkowy
modo potencial | tryb warunkowy
imperativo | tryb rozkazujący
subjuntivo | tryb łączący
tiempo | czas
tiempo simple | czas prosty
tiempo compuesto | czas złożony
presente | czas teraźniejszy
futuro | czas przyszły
imperfecto | czas przeszły niedokonany
indefinido | czas przeszły dokonany
préterito perfecto | czas przeszły dokonany
compuesto | złożony
terminación | końcówka
conjugación | koniugacja, odmiana czasownika
preposición | przyimek (a, de, en, con, sin, por, para, desde, hasta, hacia, etc.).
Generalnie funkcją przyimka w zdaniu jest ukazanie istniejącej relacji pomiędzy jakąś czynnością, a przedmiotem tej czynności lub pomiędzy dwoma przedmiotami. Przyimki tworzą też wyrażenia przyimkowe, kiedy łączą się z innymi wyrazami, np. z liczebnikami, z rzeczownikami czy przymiotnikami, np. na stole, w domu itd.
Przyimki to słowa, które wyrażają związek dotyczący miejsca, czasu lub okoliczności, zachodzący między osobami lub rzeczami. W języku hiszpańskim przyimki się nie odmieniają dlatego, każdy z nich może mieć więcej, niż jedno zastosowanie i znaczenie, na ogół zależy to od kontekstu. Mogą wskazywać pochodzenie, miejsce, miejsce docelowe, adres, środek transportu, punkt wyjścia, powód itp.
Ze względu na formę rozróżniamy przyimki proste, składające się z jednego wyrazu, i złożone, w skład których wchodzi więcej wyrazów, które to tworzą tzw. wyrażenia przyimkowe. Przyimek jest nieodmienną i niesamodzielną częścią mowy, która łącząc się z innym wyrazem, nadaje temu wyrazowi inny sens niż ma gdy jest użyty bez przyimka.
conjunción | spójnik (y, o, pero) łącznik, słowo, które łączy inne słowa lub wyrażenia . Służą między innymi do dodawania informacji, wyrażania kontrastu lub wprowadzania wyjaśnień. Mogą one łączyć zdania w stosunku współrzędnym (y, pero, o) i nadrzędno-podrzędnym (porque, cuando, que).
Zaimki wskazujące - pronombres demostrativos
Zaimki dzierżawcze - los pronombres posesivos
Zaimki dzierżawcze w języku hiszpańskim uzgadniają się z rodzajem i liczbą rzeczownika (posiadaną rzeczą), który określają. Korzystamy z nich, kiedy mówimy o posiadaniu czegoś lub kogoś.
W języku polskim obowiązują inne reguły, a mianowicie forma zaimka uzgadnia się z posiadaczem, a nie posiadaną rzeczą.
Los adjetivos posesivos - przymiotniki dzierżawcze
Opuszczanie rzeczownika
Mianownik kto? co? dopełniacz kogo? czego?, celownik komu? czemu?, biernik kogo? co?
Zaimki osobowe w bierniku - dopełnienie bliższe Kogo? Co?
Zaimki osobowe w celowniku - dopełnienie dalsze Komu? Czemu?
Zaimki | zaimki osobowe
lo llama - w sensie telefonear - dzwoni do niego - w hiszpańskiej gramatyce dopełnienie bliższe kogo, co.
lo mira - dosłownie: go ogląda i wtedy to polskie dopełnienie bliższe, a na pewno w gramatyce hiszpańskiej - lo mira - to dopełnienie bliższe czyli kogo, co bo ma zaimek lo.
W hiszpańskiej gramatyce - lo mira - dopełnienie bliższe kogo co, bo lo, ale w polskiej gramatyce - lo mira - również wyraża - przygląda się jemu - czyli po polsku w polskiej gramatyce jest to dopełnienie dalsze komu, czemu - jemu przygląda się.
